Zaterdagmiddag nog eventjes met de twee jongsten van zeven en negen naar het dorp gewandeld.
'We vinden jullie de liefste pappa en mamma, echt waar.'
Daar waren ze het allebei over eens.
'Maar we zijn ook wel eens heel boos op jullie, als jullie ruzie maken of niet goed luisteren,' zei ik.
'Dan nog zijn jullie de liefste,' vond Anna.
Het was een gezellig uurtje, samen cadeautjes kopen voor mama's verjaardag.
Tot het moment dat we weer bijna thuis waren. De vlam sloeg ineens in de pan en Anna gaf haar broertje een schop die bij voetbal ruimschoots voldoende was geweest voor een rode kaart.
'Er wordt niet geslagen en geschopt, dat weet je. Zodra we thuis zijn ga je naar je kamer en dan blijf je daar voorlopig,' zei ik boos.
Ineens was ik de stomste vader van de hééle wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten