Capa in Alphen

Zaterdagochtend 9 april blader ik door het indrukwekkende fotoboek bij de Volkskrant met foto’s van Robert Capa. Lang kijk ik naar de foto waarop Frederico Borrel Garcia sterft, een Republikeins soldaat in de Spaanse Burgeroorlog. Wat zou er in die laatste seconde door iemands gedachten gaan, vraag ik me af.
Aan het begin van de middag kijk ik naar het nieuws over het drama in Alphen aan de Rijn. In één ochtend worden vijfenzeventig jaar overbrugt. In een paar uur tijd veranderd het onherbergzame Spaanse landschap in winkelcentrum ‘de Ridderhof’. In minder dan een kwartier tijd sterven zes mensen met de Marskramer, C1000 en Albert Heijn als achtergrond.
Nadat ik de televisie uitzet blijft het lang stil, de stilte van een dorre Spaanse hoogvlakte.

Nico

Nico Dijkshoorn sprak vandaag, zoals iedere woensdag in DWDD.
Ook hij had het over die ene man of vrouw, rennend, in een poging zijn eigen ondergang voor te blijven.
Zo symboliseert iemand zonder het te weten die vreselijke ramp, meer dan al die beelden van drijvende huizen, auto's die worden weggespoeld en boten die ten onder gaan aan dat waarvoor ze gebouwd zijn.

Japan

Heel veel meer dan stilte rest er niet.
Stilte bij het zien van de beelden.
Video beelden vanuit een helicopter.
Stilte als die auto de hoek omscheurt en vol gas probeert het water voor te blijven.
Nog stiller als op één van de beelden iemand door een weiland rent. Niet ver achter hem/haar een bruine massa die over het land lijkt te kruipen maar die razendsnel op de persoon inloopt.
De paniek die in dat rennende lijf moet zitten zonder dat het te zien is.
Stilte
.
.
.
Stilte

Lentekriebels

Gistermiddag met de kinderen en Rakker een eind wezen lopen in de bossen. Officieël is het nog niet begonnen, de nachten zijn nog koud en het kan nog best een keer gaan sneeuwen maar .... wat een heerlijk weer!!
Het was alsof de wereld ontwaakt was. Het was druk op plekken waar je de afgelopen maanden nooit iemand tegen kwam. Voorzichtig beginnen ze hun werk te doen, die kriebels.

De verborgen kracht

Met Eva via een digitale brainstorm van gedachten gewisseld. De conclusie: het is de kunst om de verborgen kracht zichtbaar te krijgen. Dat geldt voor mijn pogingen om mijn manuscript goed genoeg te krijgen voor publicatie. Voor Eva is dat één van doelen waaraan ze werkt met de mensen die haar trainingen volgen. Het is een mooie rode draad die volgens mij veel universeler is dan het in eerste instantie lijkt.

Schrijver gezocht

Mijn manuscript heeft de kritische blik van een redacteur ondergaan. Oud redacteur van een gerenomeerde uitgeverij en dus ter zake kundig. Zijn mailtje heeft me erg aan het denken gezet. Ik moet niet op zoek zijn naar een uitgever maar naar een schrijver. Die schrijver moet ergens uit mezelf vandaan komen. De gedachte is er, verdere uitleg volgt. Wordt vervolgd, dus.

Zes reebruine ogen

'Twee reebruine ogen, die keken de jager aan,' zo gaat het liedje.
Ik heb niets met de jacht maar dieren tegenkomen in het wild is altijd weer bijzonder.
Vanmorgen vroeg was het op het eerste oog nog uitgestorven in het bos. De zon was rood-oranje en kwam heel voorzichtig tussen de bomen door.
Hardlopend kwam ik vanaf de 'eenzame eik' en liep in de richting van Prattenburg, bergaf. Voor wie de bossen tussen Amerongen en Veenendaal kent een bekende plek. Zo'n honderd meter voor me stak een ree het pad over, sprong zonder zichtbare inspanning over een walletje en bleef staan tussen de bomen. Ik stopte en we keken elkaar aan. Het was een mannetje, zo constateerde ik. Rechts nam ik beweging waar, twee vrouwtjesreeën hadden mij al veel eerder in de gaten dan ik hen.
Wat een bofkont, dacht ik; eindeloos struinen met twee vrouwen aan je zijde door de uitgestrekte bossen. Hoewel, bij min zeven is dat natuurlijk ook niet alles.
Ik moest niezen, reeman vond het genoeg en verdween met zijn miniharem tussen de bomen.

Sok aan bureaulamp

Daniel las de column: 'Ontplofte tienerkamer'
http://kollumpjes.blogspot.com/
en reageerde met een gemompeld: 'die sok aan mijn bureaulamp klopt niet.'
Ik legde uit dat dat valt onder dichterlijke vrijheid.
Toch kon hij de humor er nog wel van inzien, vooral toen ik zei dat er veel meer ouders zijn die de beschrijving van zijn kamer herkennen.

Derde Column

Morgenochtend wordt de derde column geplaatst.
Wat een kick als het mailtje binnenkomt met de mededeling dat ze deze leuk genoeg vonden om te plaatsen.
Ben benieuwd hoe Daniël het vindt. Misschien even een exemplaar in zijn klaslokaal leggen.
Zelfde link als in het vorige bericht.
Je kan ook binnen dit blog klikken op de link naar Kollumpjes.
http://kollumpjes.blogspot.com/

Tweede column in 'de Pers'

Voor de derde keer een column ingestuurd naar 'de Pers', voor de tweede keer hebben ze er ééntje van mijn hand geplaatst.
Het is toch wel apart om een krant open te slaan en je naam daarin te zien. Op de een of andere manier voelt het toch heel anders dan hetzelfde stuk op de website.
Deze keer is onze hond het slachtoffer. 't Is maar goed dat hij het niet weet.
http://www.depers.nl/columns/

The voice of ...

Vandaag twee foto's in de Volkskrant.
Op de voorpagina duizenden mensen die protesteren in Egypte tegen Maburak en het regeringsbeleid. Het doet direct denken aan de geweldsexplosies in Tunesië van de afgelopen weken.
Op pagina drie Dean en Ben Saunders tijdens hun huldiging in Hoorn. Achtduizend mensen die springen, juichen en dansen.
Eerste gedachte die bij mij naar boven kwam: misschien moet Mubarak zanglessen nemen en meedoen met 'the voice of Egypt'.

M/V

Even mijn dochter wegbrengen met de auto. Onderweg vulde de stem van Katy Perry de ruimte: 'I kissed a girl'.
'Pap, wat zingt ze eigenlijk?'
'Ik kuste een meisje,'antwoordde ik.
'He? Maar het is zelf een meisje. Is ze lesbisch dan? Niet dat het mij iets uitmaakt!'
'Dat hoeft niet, meissie. Misschien kuste ze gewoon een keer een vrouw, in plaats van een man.'
'Waarom dan?'
'Omdat ze wilde weten hoe dat is, denk ik.'
Ze is even stil, denkt diep na.
'Dat zal ik nooit doen, hoor,' zegt ze uiteindelijk.
'Als het wel gebeurt vind ik het ook goed.'
... geloof ik, schiet toch nog even door mijn hoofd.

Blue Monday

Vandaag is uitgeroepen tot Blue Monday.
De feestdagen zijn voorbij, de goede voornemens worden weer een jaar doorgeschoven en het is nog steeds laat licht en vroeg donker.
Voor sommige mensen blijkbaar reden om in een hoekje te gaan kniezen en wachten op betere tijden.
Mijn dag is geweldig begonnen. De eerste column die ik had opgestuurd naar 'De Pers' is vandaag geplaatst in de krant en op de website http://www.depers.nl/columns/
Daarnaast draaide Edwin Evers vanmorgen 'All summer long' van Kid Rock. Als er één nummer is waarmee ik mijn dag goed kan beginnen dan is het die wel.
Wel oppassen. Het is nog vroeg en er kan dus nog van alles gebeuren.

Op de goede weg?

Vandaag op de voorpagina van de Telegraaf: 'Cocaïne op Binnenhof.'
Tijdens een voorjaarsreceptie in de Haagse sociëteit Nieuwspoort zijn twee mensen opgepakt wegens drugsgebruik. Zo zie je maar weer, politici zijn net mensen.
Tegelijkertijd gloort er misschien wel hoop: wellicht komt er toch nog lijn in het huidige regeringsbeleid.

Lang leve de techniek

Vandaag heb ik weer eens ondervonden hoe afhankelijk we eigenlijk zijn van de techniek.
Rond half negen computer opgestart om te gaan (thuis)werken.
Geen internetverbinding. Gebeurt wel vaker. Geen nood, stekker eruit, stekker erin, opnieuw opstarten.
Nog steeds niets.
Zou een probleem met de provider kunnen zijn. Daarom even de administratiemappen geopend, op zoek naar het nummer van Cas...... uhh Ziggo.
Nergens te vinden. Hoe kan dat? Oh ja, alles komt tegenwoordig via internet binnen.
Wie kan me verder helpen? Collega in Diemen.
'Hier heb ik het telefoonnummer van Ziggo,' riep Marc enthousiast.
'Dat is: 0900 - bladiebla bla.'
'Dat is lekker. Alle 0900 nummers hebben ze afgesloten ivm kostenbesparing.'
'Ik kijk wel even op de website van Ziggo. Ja hoor, in jouw gebied storing ivm een kabelbreuk. Alles ligt eruit.'
'Hèèèèèèèèèlluuuuuuuuup.'
'Dan bel je toch met je vaste telefoon,' suggereerde hij met een satanische ondertoon in zijn stem. Verslagen legde ik de telefoon neer.
Even op teletekst kijken of daar iets op staat.
Televisie aan. SNEEUW!!!!!!
Ligt het eindelijk niet op straat, krijgen we dat weer.

Haat-liefde verhouding

Zaterdagmiddag nog eventjes met de twee jongsten van zeven en negen naar het dorp gewandeld.
'We vinden jullie de liefste pappa en mamma, echt waar.'
Daar waren ze het allebei over eens.
'Maar we zijn ook wel eens heel boos op jullie, als jullie ruzie maken of niet goed luisteren,' zei ik.
'Dan nog zijn jullie de liefste,' vond Anna.
Het was een gezellig uurtje, samen cadeautjes kopen voor mama's verjaardag.
Tot het moment dat we weer bijna thuis waren. De vlam sloeg ineens in de pan en Anna gaf haar broertje een schop die bij voetbal ruimschoots voldoende was geweest voor een rode kaart.
'Er wordt niet geslagen en geschopt, dat weet je. Zodra we thuis zijn ga je naar je kamer en dan blijf je daar voorlopig,' zei ik boos.
Ineens was ik de stomste vader van de hééle wereld.

Vergeetboek

Ik ben momenteel het 'Vergeetboek' van Douwe Draaisma aan het lezen. Het is goed leesbaar en bevat interessante materie over het geheugen. Hoe werkt het (voor zover we dat weten)? Waarom vergeten we bepaalde dingen en andere juist niet? Een boek waarin de schrijver ook op mooie wijze een aantal paradoxen boven water tovert. Het begint uiteraard al bij de titel. Een schrijver schrijft onder andere om zijn gedachten of resultaten van onderzoeken voor het nageslacht beschikbaar te maken.
Over fotografie schrijft hij dat we voornamelijk foto's maken van de 'hoogtepunten' van ons leven. Dat zijn bij uitstek momenten die de minste kans maken in de vergetelheid te raken. Het nadeel zou zijn dat foto's voor de herinnering kunnen schuiven.
Toch werkt het zo nu en dan ook andersom. Het gebeurt mij af en toe dat ik ergens een oude foto tegenkom. Met die foto komen allerlei herinneringen naar boven waarvan ik dacht dat ik ze vergeten was.

Waan van de dag

Vooropgesteld: wat er gisteren gebeurde in Moerdijk was heftig. Het heeft zelfs de wereldpers gehaald.
Het volgende verbaasde mij echter.
Gisteren, voor de brand in Moerdijk, plaatste ik hier het stukje over de 7 miljard mensen op deze aardbol.
Daarnaast zette ik de link naar het filmpje op een forum waarvan ik lid ben.
Op mijn bericht kwam welgeteld één reactie.
Tot op dit moment worden er, op hetzelfde forum, nieuwe berichten over de ramp in Zuid-Holland geplaatst. Inmiddels heeft het aantal reacties de honderd ruimschoots overstegen.
Is een ramp dichtbij huis waarbij gelukkig geen slachtoffers zijn gevallen nu zoveel belangrijker dan het feit dat 930 miljoen mensen geen schoon drinkwater hebben en 2,6 miljard mensen geen goed sanitair?

Hoeveel is zeven miljard?

In de nieuwste National Geographic staat een artikel over de wereldbevolking. Aan het eind van dit jaar zullen we naar schatting met zeven miljard zijn. Ik probeerde me voor te stellen hoeveel dat is. Zeven miljard is 7.000.000.000. Maar daar kan ik me nog geen voorstelling bij maken.
Dus een andere manier geprobeerd. De Amsterdam Arena kan 50.820 mensen huisvesten. Dat betekent dat we 137.741 Arena's nodig hebben om iedereen kwijt te kunnen. Het gebouw heeft een lengte van 235 meter. Als we ze daarna achter elkaar zetten krijgen we een onafgebroken keten van 32.368 kilometer met stadions. Nog een geluk dus dat je er onderdoor kan rijden anders moet je wel een heel eind omrijden als je aan de andere kant moet zijn.
Er is een prachtig filmpje gemaakt met andere pogingen om een idee te geven over hoeveel mensen we het hebben.
http://www.ambassadevancreativiteit.nl/video/7-miljard-mensen
Na het zien van dit filmpje besefte ik wel dat er echt iets moet gebeuren.

Leedvermaak

Op de voorpagina van de Volkskrant vandaag een grote foto met een gestrande auto in een rivier in Australië. Op het dak zit een aantal mensen, in het zonnetje, te wachten tot ze bevrijd worden uit hun benarde positie. Volgens de tekst gaat het om vier Duitse toeristen. Aan het eind wordt fijntjes toegevoegd: De kreek zit vol mensenetende krokodillen.
Eerlijk is eerlijk, ergens ontstaat bij mij dan iets van leedvermaak. En dat was niet gebeurd als het ging om het echtpaar de Vries uit Biddinghuizen met hun kinderen van vier en zes.
Flauwe opmerkingen zijn daarom niet gepast. Dus niet:
Als ze zich, zoals het hoort, hadden ingegraven op een strand was dit niet gebeurd.
Of
Op de fiets gebeurt zoiets niet.
Overigens is leedvermaak ook helemaal niet meer nodig sinds we in het laatste WK een plek hoger zijn geëindigd dan ‘die Manschafft’

De beste wensen

Ieder jaar, begin januari hetzelfde ritueel. We begroeten elkaar handenschuddend en/of zoenend. Echter, lang niet iedereen zit te wachten op deze overdosis aan natte zoenen, klapzoenen, met-getuite-lippen-langs-het-gezicht-in-het-luchtledige-zoenen of langzame flirtende zoenen. En zeker niet als die afkomstig zijn van iemand waar je überhaupt geen intieme gevoelens voor hebt.
Anderen hebben weer moeite met het verplichte karakter van dit stuwmeer aan goede wensen. ‘Ik wens iedereen iedere dag van het jaar het beste,’ vertelde iemand mij vandaag. En ieder jaar heb ik minimaal één gesprek waarin iets vergelijkbaars mij wordt toevertrouwd.
Voor volgend jaar ga ik daarom vier variaties aan stickers in de omloop brengen. Deze plak je niet naast je brievenbus maar op je voorhoofd.
‘JA ik wil wel zoenen ontvangen. NEE, ik wens geen wensen te ontvangen.’
‘NEE, geen zoenen want ik heb griep. JA, je mag me de beste wensen wensen.’
‘NEE. Op dit gezicht wordt niet gezoend. NEE, dit jaar kunnen we beter overslaan.’
JA JA, ik ben overal voor in.’
Eén dilemma lossen we hier niet mee op: wat als je van de één wel en de ander geen zoenen en wensen wilt ontvangen?
Misschien dat ik ga experimenteren met klittenband.

Een nieuw hoofdstuk

Het is nog heel stil, zowel buiten als in huis. Velen missen dus hoe mooi de ochtend begint. De bomen laten hun honderden roerloze taken zwart afsteken tegen een steeds lichter wordende lucht. Een vliegtuig laat een kaarsrechte rood-oranje streep achter die door een onzichtbare hand weer wordt uitgegumd.
Het begin van een dag aan het begin van een nieuw jaar. Onbekend waar het ons gaat brengen. Mooi zou het zijn als we over precies een jaar, terugbladerend in het hoofdstuk '2011' kunnen zeggen dat het al met al een mooi jaar is geweest. Dat is wat ik iedereen wens.