Ik lag vanmorgen vroeg al in de tandartsstoel.
Vullinkje eruit, nieuwe erin. Dat was alles.
Ik heb er geen slapeloze nachten door, maar een bezoek aan deze vriendelijke dame komt toch niet in mijn top tien van meest geliefde bezigheden voor.
'Verdoving?', vroeg ze vriendelijk.
Ik knikte: 'heeft wel mijn voorkeur.'
Ze haalde de verdovingsspuit tevoorschijn, een lange metalen spuit met een nog langere, slanke naald.
'Even aan iets leuks denken,' zei ze.
Ik zag de spuit nog even vlak voor mijn neus heen en weer slingeren en sloot mijn ogen. Ik probeerde te doen wat ze tegen me zei maar het lukte niet.
Het deed me denken aan een oefening die ik ooit op een training kreeg: 'je mag de komende tien minuten niet aan een roze olifant denken.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten