Roze olifant

Ik lag vanmorgen vroeg al in de tandartsstoel.
Vullinkje eruit, nieuwe erin. Dat was alles.
Ik heb er geen slapeloze nachten door, maar een bezoek aan deze vriendelijke dame komt toch niet in mijn top tien van meest geliefde bezigheden voor.
'Verdoving?', vroeg ze vriendelijk.
Ik knikte: 'heeft wel mijn voorkeur.'
Ze haalde de verdovingsspuit tevoorschijn, een lange metalen spuit met een nog langere, slanke naald.
'Even aan iets leuks denken,' zei ze.
Ik zag de spuit nog even vlak voor mijn neus heen en weer slingeren en sloot mijn ogen. Ik probeerde te doen wat ze tegen me zei maar het lukte niet.
Het deed me denken aan een oefening die ik ooit op een training kreeg: 'je mag de komende tien minuten niet aan een roze olifant denken.'

Vrouwen kunnen twee dingen tegelijk

Vanmorgen even de hond uitgelaten met Michiel, mijn zoon van zeven. Terwijl we de straat weer inliepen stond een vrouw haar stoepje sneeuwvrij te maken, bezem in de hand, sigaret in haar mondhoek.
Michiel keek naar haar, was even stil en zei: 'vegen en sigaret roken'.
'Wat bedoel je?' vroeg ik
'Nou, ze doet twee dingen tegelijk.'
We liepen door. Halverwege de straat keek hij me aan.
'Rennen en tv-kijken.'
Hij gleed met zijn laarzen twee meter over het gladde wegdek.
'Fietsen en slapen,' riep hij
'Autorijden en zwemmen,' antwoordde ik.
Hij lachte.
'Zullen we straks samen onze stoep schoonmaken?' vroeg hij.
'Is goed. Dan gaan we daarna ontbijten.'

Marionettenkabinet

Het nieuwe woord van het jaar is onlangs gekozen: 'gedoogregering'. Gedogen betekent zoiets als: een wettelijk niet toegestane activiteit oogluikend toestaan. Eigenlijk hebben we dus een regering die eigenlijk niet mag maar omdat er een derde partij is van wie het stiekem toch mag staan we dit oogluikend toe.
Mijn woord van het jaar is 'marionettenkabinet'. Dat dekt volgens mij meer de lading. Ergens, vaak onzichtbaar, trekt 'iemand' aan de touwtjes. Als de poppenspeler het niet eens is met wat er onder zijn handen gebeurd, zal hij die touwtjes gewoon loslaten. De marionetten zullen vervolgens als slappe lappenpoppen in elkaar zakken.

Koninklijk spoor

Aan het eind van de middag vocht de zon verwoed tegen de elementen maar verloor de strijd. Haar hoofd kleurde rood-oranje van de inspanning. Moe zakte ze weg achter de horizon maar verfde de rails en het winters landschap nog even koninklijk oranje.

Sneeuwsporen

De laatste weken laten we meer sporen na dan normaal. Letterlijk in ieder geval. De winter houdt ons land in zijn witte greep.
Vanmorgen vroeg glibberde ik de straat uit, zo'n 20 centimeter ijskoud poedersuiker sierde het dak van de auto. Eenmaal op de snelweg zag ik in de spiegel hoe ik een sluierspoor van witte mist achter me liet.

De eerste sporen

Ergens in deze virtuele wereld laat ik aarzelend de eerste sporen na. Wankelend nog, voorzichtig over wat wel en wat niet. Alsof ik aftastend een eerste stap zet op het ijs, waarvan ik nog niet weet of het sterk genoeg is.
Aarzelend ook omdat ik niet kan zien wie me volgt, hoe lang, waar naar toe en waarom.