Capa in Alphen

Zaterdagochtend 9 april blader ik door het indrukwekkende fotoboek bij de Volkskrant met foto’s van Robert Capa. Lang kijk ik naar de foto waarop Frederico Borrel Garcia sterft, een Republikeins soldaat in de Spaanse Burgeroorlog. Wat zou er in die laatste seconde door iemands gedachten gaan, vraag ik me af.
Aan het begin van de middag kijk ik naar het nieuws over het drama in Alphen aan de Rijn. In één ochtend worden vijfenzeventig jaar overbrugt. In een paar uur tijd veranderd het onherbergzame Spaanse landschap in winkelcentrum ‘de Ridderhof’. In minder dan een kwartier tijd sterven zes mensen met de Marskramer, C1000 en Albert Heijn als achtergrond.
Nadat ik de televisie uitzet blijft het lang stil, de stilte van een dorre Spaanse hoogvlakte.

Nico

Nico Dijkshoorn sprak vandaag, zoals iedere woensdag in DWDD.
Ook hij had het over die ene man of vrouw, rennend, in een poging zijn eigen ondergang voor te blijven.
Zo symboliseert iemand zonder het te weten die vreselijke ramp, meer dan al die beelden van drijvende huizen, auto's die worden weggespoeld en boten die ten onder gaan aan dat waarvoor ze gebouwd zijn.

Japan

Heel veel meer dan stilte rest er niet.
Stilte bij het zien van de beelden.
Video beelden vanuit een helicopter.
Stilte als die auto de hoek omscheurt en vol gas probeert het water voor te blijven.
Nog stiller als op één van de beelden iemand door een weiland rent. Niet ver achter hem/haar een bruine massa die over het land lijkt te kruipen maar die razendsnel op de persoon inloopt.
De paniek die in dat rennende lijf moet zitten zonder dat het te zien is.
Stilte
.
.
.
Stilte

Lentekriebels

Gistermiddag met de kinderen en Rakker een eind wezen lopen in de bossen. Officieël is het nog niet begonnen, de nachten zijn nog koud en het kan nog best een keer gaan sneeuwen maar .... wat een heerlijk weer!!
Het was alsof de wereld ontwaakt was. Het was druk op plekken waar je de afgelopen maanden nooit iemand tegen kwam. Voorzichtig beginnen ze hun werk te doen, die kriebels.

De verborgen kracht

Met Eva via een digitale brainstorm van gedachten gewisseld. De conclusie: het is de kunst om de verborgen kracht zichtbaar te krijgen. Dat geldt voor mijn pogingen om mijn manuscript goed genoeg te krijgen voor publicatie. Voor Eva is dat één van doelen waaraan ze werkt met de mensen die haar trainingen volgen. Het is een mooie rode draad die volgens mij veel universeler is dan het in eerste instantie lijkt.

Schrijver gezocht

Mijn manuscript heeft de kritische blik van een redacteur ondergaan. Oud redacteur van een gerenomeerde uitgeverij en dus ter zake kundig. Zijn mailtje heeft me erg aan het denken gezet. Ik moet niet op zoek zijn naar een uitgever maar naar een schrijver. Die schrijver moet ergens uit mezelf vandaan komen. De gedachte is er, verdere uitleg volgt. Wordt vervolgd, dus.

Zes reebruine ogen

'Twee reebruine ogen, die keken de jager aan,' zo gaat het liedje.
Ik heb niets met de jacht maar dieren tegenkomen in het wild is altijd weer bijzonder.
Vanmorgen vroeg was het op het eerste oog nog uitgestorven in het bos. De zon was rood-oranje en kwam heel voorzichtig tussen de bomen door.
Hardlopend kwam ik vanaf de 'eenzame eik' en liep in de richting van Prattenburg, bergaf. Voor wie de bossen tussen Amerongen en Veenendaal kent een bekende plek. Zo'n honderd meter voor me stak een ree het pad over, sprong zonder zichtbare inspanning over een walletje en bleef staan tussen de bomen. Ik stopte en we keken elkaar aan. Het was een mannetje, zo constateerde ik. Rechts nam ik beweging waar, twee vrouwtjesreeën hadden mij al veel eerder in de gaten dan ik hen.
Wat een bofkont, dacht ik; eindeloos struinen met twee vrouwen aan je zijde door de uitgestrekte bossen. Hoewel, bij min zeven is dat natuurlijk ook niet alles.
Ik moest niezen, reeman vond het genoeg en verdween met zijn miniharem tussen de bomen.